Choroby
Co zrobić, gdy stracisz widzenie w jednym oku? Objawy i pierwsza pomoc
Nagła utrata widzenia w jednym oku to objaw, którego nigdy nie wolno bagatelizować. Dla wielu osób pojawia się niespodziewanie: rano po przebudzeniu, w pracy, podczas spaceru albo po krótkim epizodzie
Nagła utrata widzenia w jednym oku to objaw, którego nigdy nie wolno bagatelizować. Dla wielu osób pojawia się niespodziewanie: rano po przebudzeniu, w pracy, podczas spaceru albo po krótkim epizodzie błysków czy mroczków. Czasem widzenie znika całkowicie, a czasem obraz staje się zamglony, jakby zasłonięty cieniem lub kurtyną. Niezależnie od tego, jak dokładnie wygląda problem, taka sytuacja wymaga pilnej oceny lekarskiej.
W praktyce medycznej nagła utrata widzenia w jednym oku może mieć zarówno przyczynę okulistyczną, jak i neurologiczną lub naczyniową. Oznacza to, że źródłem problemu bywa samo oko, ale także naczynia krwionośne albo mózg. Właśnie dlatego tak ważna jest szybka reakcja i odpowiednia pierwsza pomoc — nie w postaci domowych sposobów, ale sprawnego kontaktu z pogotowiem, SOR-em lub pilną pomocą okulistyczną.
W tym artykule wyjaśnimy, jakie są najczęstsze przyczyny utraty widzenia w jednym oku, jakie objawy powinny szczególnie zaniepokoić oraz co zrobić krok po kroku, aby zminimalizować ryzyko trwałych powikłań. Omówimy również badania diagnostyczne, możliwe konsekwencje oraz sposoby dbania o zdrowie oczu na co dzień.
Przyczyny nagłej utraty widzenia w jednym oku
Nagła utrata wzroku w jednym oku nie jest jedną chorobą, ale objawem, za którym może stać kilka różnych schorzeń. Najważniejsze jest to, że część z nich wymaga działania dosłownie w ciągu godzin. Im szybciej pacjent trafi do lekarza, tym większa szansa na uratowanie widzenia lub ograniczenie uszkodzeń.
Jedną z najczęstszych okulistycznych przyczyn jest odwarstwienie siatkówki. Siatkówka to cienka warstwa w tylnej części oka, która odbiera bodźce świetlne i przekazuje je do mózgu. Gdy zaczyna się oddzielać od podłoża, pacjent może zauważyć błyski, nagły wysyp mroczków, a następnie cień przesuwający się przez pole widzenia. To stan nagły, który wymaga pilnej konsultacji okulistycznej, ponieważ nieleczony może prowadzić do trwałej ślepoty w zajętym oku.
Inną bardzo poważną przyczyną jest zator tętnicy siatkówki. W uproszczeniu można powiedzieć, że jest to „udar oka”. Dochodzi do nagłego zamknięcia naczynia doprowadzającego krew do siatkówki, przez co jej komórki przestają być prawidłowo odżywiane. Objawem bywa nagła, bezbolesna utrata widzenia w jednym oku. W takiej sytuacji liczy się czas, bo niedokrwienie bardzo szybko prowadzi do nieodwracalnych zmian.
Do utraty widzenia mogą prowadzić także inne zaburzenia naczyniowe, na przykład zakrzep żyły środkowej siatkówki, krwotok do ciała szklistego czy powikłania zaawansowanej cukrzycy i nadciśnienia tętniczego. U części pacjentów problem narasta nagle, u innych poprzedzają go przejściowe epizody zamglenia obrazu. To ważny sygnał ostrzegawczy, którego nie należy tłumaczyć zmęczeniem czy „spadkiem formy”.
Nie można też zapominać o przyczynach neurologicznych. Udar mózgu może wpływać na widzenie, jeśli obejmuje obszary odpowiedzialne za analizę bodźców wzrokowych lub drogi nerwowe. Czasem pacjent ma wrażenie, że nie widzi na jedno oko, choć problem dotyczy tak naprawdę pola widzenia i pracy mózgu. Jeśli utracie widzenia towarzyszą opadanie kącika ust, trudności z mówieniem, osłabienie ręki lub nogi czy nagłe zaburzenia równowagi, trzeba natychmiast wezwać pomoc.
Rzadziej przyczyną mogą być zapalenia nerwu wzrokowego, ostry atak jaskry, ciężki uraz oka, migrena oczna czy choroby autoimmunologiczne. Każda z tych sytuacji wymaga innego leczenia, dlatego samodzielne zgadywanie przyczyny zwykle tylko opóźnia właściwą pomoc. Właśnie dlatego nagła utrata widzenia zawsze powinna być traktowana jak stan alarmowy.
Objawy towarzyszące utracie widzenia
Sam fakt pogorszenia lub zaniku widzenia jest bardzo ważny, ale dla lekarza ogromne znaczenie mają także objawy towarzyszące. To one często pomagają zawęzić przyczynę i zdecydować, czy pacjent wymaga przede wszystkim pilnej pomocy okulistycznej, neurologicznej czy internistycznej.
Jednym z istotnych objawów jest ból oka lub głowy. Warto jednak wiedzieć, że nie każda groźna przyczyna daje ból. Na przykład zator tętnicy siatkówki często przebiega bezboleśnie. Z kolei silny ból oka, zaczerwienienie, nudności i pogorszenie widzenia mogą sugerować ostry atak jaskry. Ból głowy, zwłaszcza nagły i nietypowy, może towarzyszyć problemom neurologicznym lub naczyniowym.
Bardzo charakterystyczne są różne zaburzenia widzenia, takie jak mroczki, błyski, zniekształcenie obrazu, zamglenie, „zasłona” w polu widzenia czy wrażenie, że część obrazu zniknęła. Błyski i nowe liczne mroczki mogą pojawić się przy pociąganiu siatkówki lub jej odwarstwieniu. Cień przesuwający się od boku pola widzenia w stronę centrum to objaw szczególnie niepokojący.
Jeśli problemowi ze wzrokiem towarzyszą zaburzenia równowagi, koordynacji, mowy lub osłabienie kończyn, trzeba myśleć o tle neurologicznym. Pacjent może chwiać się podczas chodzenia, mieć trudność z utrzymaniem przedmiotów w ręce, mówić niewyraźnie albo czuć drętwienie jednej strony ciała. W takiej sytuacji nie należy jechać samodzielnie samochodem ani czekać „aż przejdzie”.
Niektórzy pacjenci opisują też nagłe pogorszenie ostrości widzenia, trudność z czytaniem, rozpoznawaniem twarzy lub oceną odległości. Czasem obraz jest nie tyle czarny, ile wyraźnie mniej kontrastowy, jakby spowity mgłą. Nawet jeśli objawy po kilku minutach ustąpią, nadal wymagają pilnej diagnostyki. Przemijające zaburzenia widzenia mogą być zapowiedzią poważniejszego incydentu naczyniowego.
Warto zapamiętać prostą zasadę: jeśli pojawia się nagła utrata widzenia, nowe mroczki, błyski, ból oka, nagły ból głowy albo objawy neurologiczne, nie należy odkładać konsultacji na następny dzień. W przypadku wzroku czas ma ogromne znaczenie, a zwłoka może przesądzić o tym, czy widzenie wróci.
Pierwsze kroki po utracie widzenia
Gdy dochodzi do nagłej utraty widzenia w jednym oku, najważniejsza jest szybka i rozsądna reakcja. Wiele osób najpierw próbuje przemywać oko, zakładać krople, odpoczywać lub szukać porad w internecie. Niestety takie działania mogą opóźnić leczenie, a przy niektórych schorzeniach każda godzina ma znaczenie.
Pierwsza pomoc w takiej sytuacji polega przede wszystkim na natychmiastowym wezwaniu pomocy medycznej lub pilnym zgłoszeniu się do SOR, izby przyjęć okulistycznej albo wezwania pogotowia, jeśli objawom towarzyszą symptomy neurologiczne. Jeśli utrata widzenia pojawiła się nagle, jest całkowita lub szybko narasta, nie należy czekać na wolny termin w poradni.
Drugim ważnym krokiem jest unikanie samodzielnych prób diagnozowania przyczyny. Nie da się na podstawie samego opisu pewnie odróżnić odwarstwienia siatkówki od zatoru naczynia czy udaru. Nie warto stosować przypadkowych kropli, leków przeciwbólowych w dużych dawkach ani „domowych sposobów”. Nie należy też uciskać oka, masować go ani zaklejać bez wyraźnego zalecenia lekarza.
Bardzo ważne jest również zachowanie spokoju. To oczywiście trudne, bo nagłe zaburzenie widzenia budzi duży lęk. Jednak panika może utrudnić przekazanie informacji ratownikom czy lekarzowi. Jeśli to możliwe, warto usiąść, poprosić bliską osobę o pomoc i zanotować godzinę początku objawów. Ta informacja może mieć kluczowe znaczenie dla dalszego leczenia, zwłaszcza jeśli przyczyna jest naczyniowa lub neurologiczna.
Pacjent nie powinien prowadzić samochodu ani iść sam do szpitala, jeśli widzenie jest wyraźnie zaburzone lub pojawiają się zawroty głowy, osłabienie czy problemy z równowagą. Najbezpieczniej jest poprosić kogoś o transport lub zadzwonić po karetkę. Warto też przygotować listę przyjmowanych leków oraz informacji o chorobach przewlekłych, takich jak cukrzyca, nadciśnienie, migotanie przedsionków czy zaburzenia krzepnięcia.
Jeżeli objawy ustąpiły po kilku minutach, to również nie jest powód do uspokojenia. Przemijająca utrata widzenia może być sygnałem ostrzegawczym przed udarem lub objawem przejściowego niedokrwienia siatkówki. Taka sytuacja także wymaga pilnej oceny lekarskiej. Lepiej pojechać niepotrzebnie niż przegapić moment, w którym można było uratować wzrok.
Jakie badania są wykonywane w przypadku utraty widzenia?
Diagnostyka nagłej utraty widzenia zależy od tego, jakie objawy zgłasza pacjent i co lekarz stwierdza w badaniu. Często konieczna jest współpraca okulisty, neurologa, a czasem także internisty lub kardiologa. Celem jest nie tylko potwierdzenie przyczyny, ale również szybkie wdrożenie leczenia i ocena ryzyka kolejnych incydentów.
Podstawowym badaniem okulistycznym jest badanie dna oka. Dzięki niemu lekarz może ocenić siatkówkę, naczynia krwionośne, tarczę nerwu wzrokowego oraz obecność krwotoków, obrzęku czy cech odwarstwienia siatkówki. Często wykonuje się je po rozszerzeniu źrenic. Dla pacjenta może to być chwilowo niekomfortowe, ale jest bardzo ważne diagnostycznie.
Oprócz tego okulista może sprawdzić ostrość wzroku, reakcję źrenic, ciśnienie wewnątrzgałkowe oraz pole widzenia. W niektórych przypadkach wykonuje się także USG gałki ocznej, zwłaszcza gdy wgląd do wnętrza oka jest utrudniony, na przykład przez krwotok do ciała szklistego. Pomocne bywają również badania obrazowe siatkówki, takie jak OCT, czyli optyczna koherentna tomografia.
Jeśli lekarz podejrzewa przyczynę neurologiczną, zlecana jest tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny. Badania te pomagają wykryć udar, krwawienie, zmiany zapalne lub inne nieprawidłowości w obrębie mózgu i dróg wzrokowych. Czasem potrzebne są także badania naczyń szyjnych i mózgowych, na przykład USG Doppler tętnic szyjnych albo angio-TK.
Ważną rolę odgrywają również badania laboratoryjne krwi. Mogą obejmować morfologię, glukozę, parametry stanu zapalnego, profil lipidowy, układ krzepnięcia czy ocenę funkcji nerek. U wybranych pacjentów lekarz zleca dodatkowe testy w kierunku chorób autoimmunologicznych lub zaburzeń krzepnięcia. Dzięki temu można wykryć czynniki ryzyka, które przyczyniły się do incydentu.
Trzeba pamiętać, że zakres badań jest dobierany indywidualnie. U jednej osoby wystarczy pilna diagnostyka okulistyczna, u innej konieczne będzie równoległe postępowanie na oddziale udarowym. To kolejny powód, dla którego nie warto czekać — im szybciej rozpocznie się diagnostyka, tym większa szansa na skuteczne leczenie.
Jakie są możliwe powikłania?
Niestety, nagła utrata widzenia w jednym oku może prowadzić do poważnych następstw, zwłaszcza jeśli pomoc medyczna zostanie udzielona zbyt późno. Nie każde pogorszenie wzroku kończy się trwałym uszkodzeniem, ale ryzyko istnieje i właśnie dlatego tak mocno podkreśla się znaczenie szybkiej reakcji.
Najpoważniejszym powikłaniem jest trwała utrata wzroku w zajętym oku. Dotyczy to między innymi nieleczonego odwarstwienia siatkówki, długotrwałego niedokrwienia siatkówki czy ciężkich uszkodzeń nerwu wzrokowego. Nawet jeśli część widzenia uda się odzyskać, obraz może pozostać zniekształcony, mniej wyraźny lub ograniczony do fragmentu pola widzenia.
U części pacjentów pojawiają się też problemy z równowagą i koordynacją. Widzenie odgrywa ogromną rolę w orientacji przestrzennej, ocenie odległości i bezpiecznym poruszaniu się. Po utracie widzenia w jednym oku trudniejsze może stać się schodzenie po schodach, prowadzenie auta, łapanie przedmiotów czy poruszanie się w tłumie. Jeśli przyczyną był udar, zaburzenia te mogą być jeszcze bardziej nasilone.
Kolejnym skutkiem bywa wyraźne pogorszenie jakości życia. Pacjent może mieć trudność z czytaniem, pracą przy komputerze, wykonywaniem obowiązków zawodowych czy codziennych czynności. Pojawia się lęk przed kolejnym incydentem, niepewność podczas wychodzenia z domu, a czasem także problemy ze snem i obniżenie nastroju.
Nie wolno też zapominać o ryzyku związanym z samą przyczyną utraty widzenia. Jeśli źródłem problemu był zator naczyniowy lub udar, istnieje zagrożenie kolejnymi incydentami sercowo-naczyniowymi. Dlatego leczenie nie kończy się na ratowaniu wzroku. Bardzo ważna jest również dalsza diagnostyka, kontrola ciśnienia, cukru, cholesterolu i leczenie chorób przewlekłych.
Dobra wiadomość jest taka, że szybkie rozpoznanie i leczenie mogą znacząco zmniejszyć ryzyko powikłań. Dlatego w przypadku nagłej utraty widzenia najgorszą decyzją jest czekanie. Nawet jeśli okaże się, że przyczyna była mniej groźna, zyskujemy pewność i bezpieczeństwo.
Jak dbać o zdrowie oczu?
Nie wszystkim przypadkom nagłej utraty widzenia można zapobiec, ale wiele da się zrobić, aby zmniejszyć ryzyko problemów ze wzrokiem. Dbanie o zdrowie oczu to nie tylko noszenie odpowiednich okularów, lecz także kontrola chorób przewlekłych, zdrowa dieta i regularne badania.
Podstawą są regularne wizyty u okulisty. Osoby zdrowe również powinny kontrolować wzrok, a pacjenci z cukrzycą, nadciśnieniem, dużą krótkowzrocznością, jaskrą w rodzinie czy po 50. roku życia szczególnie nie powinni odkładać badań. Wiele chorób siatkówki i naczyń rozwija się początkowo bezobjawowo, a wcześnie wykryte dają większą szansę na skuteczne leczenie.
Duże znaczenie ma także odpowiednia dieta bogata w witaminy A, C i E, a także luteinę, zeaksantynę, cynk i kwasy omega-3. W praktyce warto sięgać po zielone warzywa liściaste, marchew, paprykę, cytrusy, orzechy, pestki, jajka i tłuste ryby. Sama dieta nie zastąpi leczenia, ale wspiera prawidłowe funkcjonowanie narządu wzroku i całego układu naczyniowego.
Kolejnym ważnym elementem jest ochrona oczu przed promieniowaniem UV. Dobre okulary przeciwsłoneczne z filtrem UV pomagają chronić oczy przed szkodliwym działaniem słońca. Dotyczy to nie tylko lata, ale także zimy i dni pochmurnych, zwłaszcza gdy światło odbija się od śniegu czy wody.
Nie można pominąć wpływu stylu życia na naczynia krwionośne. Rzucenie palenia, regularna aktywność fizyczna, prawidłowa masa ciała oraz kontrola ciśnienia, cukru i cholesterolu zmniejszają ryzyko chorób, które mogą uszkadzać siatkówkę i nerw wzrokowy. To ważne szczególnie u osób, które mają już rozpoznane choroby serca lub naczyń.
Warto też reagować na drobne sygnały ostrzegawcze. Nawracające zamglenie widzenia, nowe mroczki, błyski czy nagłe pogorszenie ostrości wzroku nie powinny być ignorowane. Profilaktyka to nie tylko badania kontrolne, ale także uważność na własne objawy i szybkie szukanie pomocy, gdy dzieje się coś niepokojącego.
Zrozumienie objawów neurologicznych
Dla pacjenta odróżnienie problemu okulistycznego od neurologicznego bywa bardzo trudne. To zrozumiałe — w obu przypadkach może wystąpić nagła utrata widzenia. Jednak rozpoznanie tła neurologicznego jest niezwykle ważne, ponieważ może oznaczać stan zagrożenia życia, taki jak udar mózgu.
W uproszczeniu można powiedzieć, że problem okulistyczny częściej dotyczy samego oka i może dawać objawy takie jak błyski, mroczki, ból oka czy wrażenie zasłony opadającej na pole widzenia. Z kolei problem neurologiczny częściej współistnieje z objawami ogólnymi: zaburzeniami mowy, osłabieniem kończyn, drętwieniem twarzy, zawrotami głowy czy trudnością w utrzymaniu równowagi. Nie jest to jednak sztywna reguła, dlatego ostateczną ocenę zawsze powinien przeprowadzić lekarz.
Neurolog odgrywa ważną rolę w diagnostyce, gdy istnieje podejrzenie udaru, przemijającego niedokrwienia mózgu, zapalenia nerwu wzrokowego lub innych chorób ośrodkowego układu nerwowego. Może zlecić badania obrazowe mózgu, ocenić odruchy, siłę mięśniową, czucie i koordynację. Czasem to właśnie neurolog jako pierwszy rozpoznaje, że problem ze wzrokiem nie wynika z choroby oka, lecz z zaburzeń w obrębie mózgu lub nerwów.
Znaczenie ma także czas. W przypadku objawów neurologicznych obowiązuje zasada, że szybka reakcja może uratować nie tylko wzrok, ale i życie. Jeśli nagle pojawia się zaburzenie widzenia razem z opadaniem kącika ust, trudnością w wypowiadaniu słów, niedowładem ręki lub nogi, trzeba natychmiast dzwonić po pogotowie. Nie należy czekać, aż objawy same ustąpią.
Dobrze jest znać prostą zasadę FAST stosowaną przy podejrzeniu udaru: twarz, ręka, mowa, czas. Jeśli twarz jest asymetryczna, ręka opada, mowa staje się niewyraźna — czas działa na niekorzyść pacjenta. Gdy do tego dochodzi zaburzenie widzenia, ryzyko udaru jeszcze bardziej wzrasta. W takich sytuacjach liczy się każda minuta.
Nawet jeśli ostatecznie okaże się, że przyczyna nie była neurologiczna, szybka diagnostyka daje poczucie bezpieczeństwa. Z punktu widzenia pacjenta lepiej potraktować objawy poważnie niż przeoczyć moment, w którym możliwe było skuteczne leczenie.
Wsparcie emocjonalne i rehabilitacja
Utrata widzenia, nawet jeśli dotyczy tylko jednego oka, jest dla wielu osób ogromnym przeżyciem. Oprócz problemu medycznego pojawia się lęk, niepewność i pytania o przyszłość. Czy wzrok wróci? Czy będę mógł pracować? Czy poradzę sobie samodzielnie? To naturalne obawy, których nie warto bagatelizować.
Dlatego tak ważne jest wsparcie psychologiczne. Rozmowa z psychologiem lub psychoterapeutą może pomóc oswoić lęk, poradzić sobie z napięciem i odzyskać poczucie wpływu. Wiele osób po nagłym pogorszeniu wzroku doświadcza objawów stresu pourazowego, obniżonego nastroju albo unika aktywności z obawy przed kolejnym incydentem. Profesjonalne wsparcie naprawdę może ułatwić powrót do codzienności.
Duże znaczenie mają także programy rehabilitacyjne dla osób z problemami ze wzrokiem. Rehabilitacja wzrokowa może obejmować naukę wykorzystywania zachowanego widzenia, ćwiczenia orientacji przestrzennej, dobór pomocy optycznych oraz trening bezpiecznego funkcjonowania w domu i poza nim. U osób po udarze rehabilitacja bywa szersza i obejmuje również fizjoterapię oraz terapię neurologopedyczną.
Nieocenioną rolę pełnią również grupy wsparcia. Kontakt z osobami, które przeszły podobne doświadczenia, pomaga zrozumieć, że nie jest się samemu. Pacjenci wymieniają się praktycznymi wskazówkami, mówią o swoich trudnościach i sposobach radzenia sobie z nimi. Dla wielu osób to ważny krok w procesie adaptacji do nowej sytuacji zdrowotnej.
Wsparcie bliskich ma ogromne znaczenie. Rodzina może pomóc nie tylko w organizacji leczenia i wizyt, ale także w codziennych czynnościach, które po utracie widzenia stają się trudniejsze. Ważne jednak, by pomoc nie odbierała pacjentowi samodzielności, lecz stopniowo wspierała go w odzyskiwaniu pewności siebie.
Warto pamiętać, że rehabilitacja i wsparcie emocjonalne nie są oznaką słabości. To część leczenia, tak samo ważna jak badania i leki. Dobrze poprowadzony proces adaptacji może znacząco poprawić komfort życia, nawet jeśli nie uda się całkowicie przywrócić widzenia.
Podsumowanie i zalecenia
Nagła utrata widzenia w jednym oku to objaw alarmowy, który zawsze wymaga pilnej oceny medycznej. Przyczyną może być odwarstwienie siatkówki, zator tętnicy siatkówki, udar mózgu albo inne poważne schorzenie okulistyczne czy neurologiczne. W takich sytuacjach najważniejsze jest jedno: nie czekać.
Najlepsza pierwsza pomoc polega na szybkim kontakcie z lekarzem, zgłoszeniu się do SOR lub wezwaniu pogotowia, jeśli pojawiają się objawy neurologiczne. Nie należy samodzielnie diagnozować przyczyny, stosować przypadkowych leków ani odkładać konsultacji na później. W wielu przypadkach czas decyduje o rokowaniu.
Równie ważna jest profilaktyka. Regularne wizyty u okulisty, kontrola ciśnienia tętniczego, cukrzycy i cholesterolu, zdrowa dieta oraz ochrona oczu przed promieniowaniem UV wspierają zdrowie oczu i mogą zmniejszyć ryzyko poważnych problemów. Jeśli pojawiają się mroczki, błyski, zamglenie obrazu lub przejściowe zaburzenia widzenia, nie warto ich ignorować.
Warto też pamiętać, że utrata widzenia to nie tylko problem fizyczny, ale również emocjonalny. Wsparcie psychologiczne, rehabilitacja i pomoc bliskich mogą odegrać ogromną rolę w powrocie do codziennego funkcjonowania. Im szybciej pacjent otrzyma kompleksową pomoc, tym większa szansa na lepsze efekty leczenia i adaptacji.
Nie zwlekaj! Jeśli doświadczysz nagłej utraty widzenia, niezwłocznie skontaktuj się z lekarzem!
FAQ
Czym jest odwarstwienie siatkówki?
Odwarstwienie siatkówki to stan, w którym siatkówka oddziela się od tylnej części oka. Może objawiać się błyskami, mroczkami i cieniem w polu widzenia. Wymaga pilnej pomocy okulistycznej, ponieważ nieleczone może prowadzić do trwałej utraty wzroku.
Jakie są najczęstsze przyczyny utraty widzenia w jednym oku?
Do najczęstszych przyczyn należą udar mózgu, odwarstwienie siatkówki i zator tętnicy siatkówki. Możliwe są także inne zaburzenia naczyniowe, zapalenie nerwu wzrokowego czy ostry atak jaskry. Każda nagła utrata widzenia wymaga pilnej diagnostyki.
Co zrobić, gdy pojawią się mroczki w polu widzenia?
Należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem lub udać się na SOR, zwłaszcza jeśli mroczki pojawiły się nagle, jest ich dużo albo towarzyszą im błyski czy cień w polu widzenia. Takie objawy mogą wskazywać na problemy z siatkówką.
Jakie badania diagnostyczne są zalecane?
Zaleca się przede wszystkim badanie dna oka oraz tomografię komputerową, jeśli istnieje podejrzenie przyczyny neurologicznej. Lekarz może zlecić także rezonans magnetyczny, badania krwi, pomiar ciśnienia w oku, OCT lub USG gałki ocznej.
Czy można zapobiec utracie widzenia?
Regularne badania kontrolne i zdrowy styl życia mogą pomóc w zapobieganiu problemom ze wzrokiem. Ważne są kontrola cukrzycy, nadciśnienia i cholesterolu, niepalenie tytoniu, zdrowa dieta oraz szybka reakcja na niepokojące objawy.
Potrzebujesz rzetelnych informacji medycznych i praktycznego wsparcia? Odwiedź pomocnikmedyczny.pl i sprawdź kolejne materiały przygotowane z myślą o pacjentach.
Zastrzeżenie: Treści publikowane w serwisie PomocnikMedyczny.pl mają wyłącznie charakter informacyjno-edukacyjny i nie stanowią porady medycznej w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej. Artykuły nie zastępują konsultacji z lekarzem, farmaceutą ani innym wykwalifikowanym pracownikiem ochrony zdrowia. W przypadku wątpliwości dotyczących stanu zdrowia, objawów lub stosowanych leków należy skontaktować się z lekarzem lub innym uprawnionym specjalistą. Nie należy opóźniać wizyty lekarskiej ani rezygnować z profesjonalnej pomocy medycznej na podstawie informacji znalezionych w serwisie.